Glory Günlük

Çok küçüktüm Azim Amca ile tanıştığımda, belki gulle oynuyordum belkide saklambaç.. Bazen kendi başıma kaldığımda konuşurdu benimle, bazen deli dolu anlarda çıkardı ortaya… Sonra ne oldu bilmiyorum, küstü sanırım Azim Amca bana, taa ki 2oo6 ya kadar. 2oo6 yılında Azim Amca’yla tekrar konuşmaya başladık. Azim Amca sayesinde minik hedeflerime ulaşmaya başlamıştım ki yine beni terketti..  Ben küçüktüm o beni yönlendirirdi, gulle, saklambaç, atari, ultima, counter oynardım.

Yıl şimdi 2o1o ortalarını biraz geçmişken arada bir tekrar konuşur olduk kendisiyle. O bana yine akıllı öğütlerinin arasında boş kelimelerle dolu cümleler kurmaya devam ediyor, bense artık onu sadece dinlemem gerektiği anlarda dinliyor, gerektiğinde susturuyorum.

Azim Amca’m hala aynı yaşta, hiç yaşlanmıyor, hiç değişmiyor. Ama artık o beni değil ben onu kontrol ediyorum. Çünkü artık karşısında saklambaç oynayan o küçük ve masum çocuk değil dünyanın dönmesi için gece gündüzün yetmediğini bilen bir adam var…

İş yoğunluğu yorgunluğu, duygusal yoğunluk yorgunluk nedeniyle 15 gündür yazı yazmıyordum.. Yoğunluk ve yorgunluk parça parça bölündü, hala devam ediyor ama artık uçmanın zamanı geldi. Hedefleri büyültme zamanı yaklaşmışken benim durgun olmam buna uymaz.

Gözlerimi dağladım, dilimi kestim, kendime kendimi yasakladım.

Kapılar ardına zincirlediklerimin kapılarına şimdi kilit vurmanın zamanı.