‘Evli misin Bilâl?’ Bir anda gözleri yere düştü. Yine o mütevekkil hâli bütün yüzünü kaplamıştı.
‘He ya, evli değil de sözlüyüm. İnşallah, işe girer girmez hemen düğünümü yapacağım!’
‘Ama Bilâl, üç gün sonraki sınav için o kadar kesin konuşuyorsun ki, sanki kazanmış gibisin!’
Gözlerini ufka dikti, daldı, sustu ve biraz sonra:
‘Ben Rabbimi seviyorum, inanıyorum ki O da beni seviyor. Seven sevene yardım etmez mi?’
Ona söyleyecek lâf bulamıyordum. Allah, bizi kocaman kocaman(!) müdürleri, Bilâl kuluna hizmet etmek için oraya göndermişti, adeta. Kim müdür, kim garibandı?
Bilâl dilekçesini büyük makama verince, melekler harekete geçtiler, daireler, müdürler harekete geçtiler ve hep birlikte ona koşmaya başladılar; çünkü emir büyük makamdandı. Allah’a malik olan insanın mahrumiyeti söz konusu olabilir miydi?
Sormaya devam ettim:
‘Bari Bilâl, evlenecek kız bulabildin mi? Bu zamanda hem yetim, hem de işsize kim kız verir ki?’
Başını salladı ve ‘doğru’ diyerek ekledi:
‘Zor nişanlandım ya. Allah razı olsun, kayınpederim olacak olan insan, ‘Sözde Müslüman’ değil, hakiki mü’min.
‘Bu zamanda namazında-niyazı nda damat nerde bulunur, hem rızkı veren Allah’tır’ dedi ve kızını bana verdi. Rabbim rızkımızı verecek inşallah.’
Bilâl lise mezunuydu. Üçyüz kişinin katıldığı yazılı sınavı başarıyla geçti. Ve bizler, önümüze sunulan -Bakanlık dahil- tüm referansları bir kenara koyarak, Bilâl’in referansını en öne koyduk.
Mülakât gününe kadar bizi göremedi. Mülâkata girdiğinde karşısında bizi görünce birden şaşırdı, yüzü kızardı ve gözleri yere düştü.
Sessizliği bozdum: ‘Bilâl, bizi tanıdın mı?’
‘Evet!’ ‘Peki ne diyeceksin şimdi?’ Ağlamaya başladı. Çocuk gibi ağlıyordu. İster istemez bizler de ona uyduk. Saba makamında hıçkırıklar boğazımızda düğümlenmişti. Bilâl, ellerini kaldırdı ve dua etmeye başladı:
‘Ey Rabbim, ben niyazımı Sana sunmuştum. Hâlimi Sana açmıştım. Şimdi burdaki müdürlerime karşı mahcubum. Ey Allah’ım, ben Sen’den başkasından istememeyi istedim, Sen’den, yine de öyleyim.’
Sessizlik odayı doldurmuştu. ‘Ne olur bana izin verin çıkayım’ dedi. ‘Peki Bilâl’ dedik, ‘Güle güle, Allah işini, aşını, eşini mübârek kılsın!’
Allah’tan isteyenler muratlarına erdiler de gayrısından isteyenler helâk oldular. Allah dilerse bütün dünyayı Bilâllere hizmetçi yapar.
Bilâl yüreğine ve saflığına ulaşmak gerek.’

–
“Nefsini ıslah etmeyen, başkasını ıslah edemez.
Öyle ise, nefsimden başlarım.”

“Evet ALLAH’ı tanımayanın dünya dolusu bela başında vardır.
ALLAH’ı tanıyanın dünyası
nurla ve manevi sürurla doludur.”

“İnsan, acz ve fakrını anlamakla tam Müslüman ve abd (kul) olur.

“Güzel gören, güzel düşünür.
Güzel düşünen, hayatından lezzet alır.”***